Vandaag is het exact één jaar geleden dat we, met hulp van vrienden en familie, ons boeltje in Utrecht inlaadden en in ons appartement in Den Haag neerzetten. Wat volgde was een druk jaar vol nieuwe kennismakingen, terwijl we voor de oude, vertrouwde contacten regelmatig de auto instapten en ondertussen nog heel wat te klussen hadden.

Kluschaos
Op de dag van de verhuizing, hadden we er al drie hectische maanden klussen opzitten. Het gevolg van het kopen van een slecht onderhouden benedenwoning uit de jaren ’30. Bijna alles werd door ons gestript en opnieuw gestuct & geverfd. De badkamer sloopten we tot onder de vloer en er kwam een nieuwe keuken in de achterste kamer, waarmee we tevens ruimte voor een werkkamer creëerden in wat eens keuken was. Intussen moest Mart zes weken lang iedere werkdag naar het UMC voor bestraling, ging ons werk gewoon door en moest er in Utrecht het nodige geregeld worden rond ons huis daar en namen we afscheid van vrienden en buren. Wonder boven wonder overleefden wij dit alles heel behoorlijk, dankzij de lieve hulp van vrienden en familie, met heit als klusheld in de hoofdrol. Tevens ontdekten we dat onze neefjes en nichtjes niet meer echt -tjes zijn en genoten wij als oom en tante bijzonder van de spontaan aangeboden hulp van vier stoere tieners.

image

Dozendans
Met de verhuizing was de chaos niet over, verre van zelfs. De keukenmonteur die ons plechtig had beloofd ons op het water aan te sluiten zodra we hem daartoe verzochten, bleek spoorloos. Tot wanhoop van ons en de keukenleverancier, die geen idee had waar de man uithing. Heit stond op de dag van de verhuizing nog druk te tegelen in de badkamer en douchen was er dus ook niet bij. Het enige water waar we over beschikten kwam uit het kraantje in het toilet. En overal stonden dozen, die nog uitgepakt moesten worden en die we verplaatsten al naar gelang wat we nodig hadden en waar ruimte was. Chaos dus!

Verdwaalde kater
Ja, en dan waren er de katten, al met al mijn grootste bron van zorg. Want verhuizen en katten is geen goede combi. En met steeds weer andere klussers over de vloer en een paar missende binnendeuren was het nog een hele toer om ze binnen te houden en de twee gestreste beesten bovendien de nodige veiligheid te bieden. Mika kroop het liefst ver weg in een donker hoekje, maar Heikki wilde juist overal op af. Na een week of wat was hij niet te houden en hebben we hem maar naar buiten gelaten, nadat hij al eens per ongeluk was ontsnapt. Dat ging aanvankelijk prima, tot de avond dat hij niet meer terugkwam en ik na een slapeloze nacht redelijk wanhopig was. Het was de befaamde druppel die mijn volle emmer deed overlopen. Ik hing briefjes op in de buurt, liep heel wat af en sprak mensen aan zonder resultaat. Maar Heikki besloot in nacht vier zichzelf weer te melden en met een grote gil stormde hij de deur binnen, met een enorme honger en zichtbaar geagiteerd. Vanaf toen kon het wennen echt beginnen.

2014-06-25

Kennismaken met de buurt
In de dagen dat Heikki weg was en ik het helemaal gehad had met de verhuizing, bedacht ik me in mijn lichtelijke wanhoop dat ik wel eens moeilijkere tijden had gekend en dat er achteraf altijd zegen in viel te ontdekken. ‘Nou God, ik ben benieuwd wat nu de blessing in disguise is, sprak ik enigszins banaal tot de hemel. Het antwoord liet niet lang op zich wachten. Ik realiseerde mij dat ik in mum van tijd de buurt had leren kennen en ontdekte hoe fijn het was om rond te lopen in de wijk en hoe vriendelijk en behulpzaam de mensen waren. De vermissing van Heikki ging als een lopend vuurtje de buurt door en Facebook over. Nog nooit kreeg een bericht van mij zoveel aandacht. Uiteindelijk werd ik zelfs uitgenodigd om in het Buurtpreventieteam plaats te nemen, wat ik vriendelijk voor mij uit heb geschoven, omdat ik mij van mijzelf niet meteen overal in mocht storten. Maar het was een bemoedigende bevestiging van wat zij die mij kennen steeds beweerd hadden: ‘Jij redt je wel daar in Den Haag. Jij hebt altijd zo contact’. Makkelijk gezegd, maar ik moest het nog zien. Toch klopte het. En tot onze vreugde was de buurt alles en meer dan we ervan verwacht hadden; groen, goed bereikbaar en met voldoende rust om er thuis te zijn.

2014-05-25 Carel Reinierszkade

Gewoon bij ons om de hoek!

Christus Triumfatorkerk
Een belangrijke stap was het zoeken van een kerk waar we ons bij wilden aansluiten. De meest voor de hand liggende stap was ons vanuit de GKV van Utrecht-Centrum automatisch te laten overschrijven naar die van Scheveningen. Maar de jaren in Kanaleneiland hadden mij iig uit het vaste vrijgemaakte stramien losgeweekt en mij het inzicht verschaft dat in een grote stad het belangrijk is christen te zijn in je buurt. Als je iedere zondag 5 kilometer moet fietsen naar een compleet ander stadsdeel, dan werkt dat niet zo. Voor Mart gold dat hij sowieso minder vast zat aan het kerkverband. Dus besloten we een kijkje te nemen bij de nabije Christus Triumfatorkerk, een PKN-gemeente. Wat voelden wij ons daar welkom! Ik denk dat wij beiden die eerste keer al wisten; hier zijn wij op onze plek. Na een bezoek van de predikante hebben we ons aangemeld en daar hebben we geen moment spijt van gehad. Er startte een nieuwe Bijbelkring, waar we geweldige mensen leerden kennen. Via koster Kristin raakte ik betrokken bij Earth Day. En predikante Berit haalde ons samen over om mee te doen aan de musical, met als gevolg dat we nu iedere woensdagavond met ontzettend veel lol naar de repetities gaan. Wat een zegen!

image

Helemaal happy met de mooie banner voor het Earth Day-evenement dat we organiseerden in de kerk.

Utrecht loslaten
Ja, en dan was daar Utrecht, waar wij ons huis verhuurden en waar zoveel dierbare vrienden wonen. Heel wat keren reden we op en neer tussen Den Haag en Utrecht of Houten. Mensen kwamen bij ons een kijkje nemen. En het was aftasten hoe het zou lopen en welke nieuwe vorm de oude relaties zouden krijgen. Een proces dat nog niet afgelopen is. Met Elmarie en Liesbeth vond ik een super mooie werkvorm in BusyBeezzz, waarbij we elkaar stimuleren creatief te zijn en ik een werkbare binding hou met Kanaleneiland. Vrienden en vroegere buren zien we minder, maar de betrokkenheid blijft en de contactmomenten worden goed benut.

En nu verder…
Kortom, wat was het een gezegend, maar ook hectisch jaar. Nog steeds liggen er wat klussen te wachten, met het onkruid wieden zijn we al dapper gestart. Ik heb zin in de zomermaanden waar het ‘verenigingsleven’ even stilstaat en we hopelijk veel kunnen genieten van het Haagse groen, de zee, het strand en de duinen. En we zien wel wie er langs komen fietsen deze zomer! En hopelijk – maar ik beloof niks – kom ik weer wat vaker toe aan het bloggen. We’ll see!