Ik geef je de maan!

Ik geef je de maan!

Als klein meisje keek ik weken, zo niet maanden, reikhalsend uit naar mijn verjaardag. Op de bewuste dag – 28 september – lag ik dan (te vroeg wakker) te wachten tot eindelijk het moment was aangebroken dat ik met mijn broertjes het grote bed van mijn ouders in kon duiken om felicitaties en cadeautjes in ontvangst te nemen. Een lange dag, vol hoog gespannen verwachtingen was aangebroken: kleren aan (op mijn 11de verjaardag brandde ik mijn hand aan het strijkijzer omdat ik mijzelf groot genoeg vond mijn eigen jurk te strijken), ontbijten, met traktaties naar school, de klassen rond, visite enzo… het was wat! De dag eindigde steevast ermee dat er dikke tranen over mijn wangen biggelden, de traditionele ontlading. Gelukkig waren mijn ouders geduldig en begrepen ze hun kleine meisje beter dan ikzelf deed, dus troostten zij mij en legden uit waar die huilbui vandaan kwam en dat het niet gaf.

Jaren later werd ik in de nacht van de 27ste op de 28ste van deze mooie herfstmaand eens stipt om 0.00 uur wakker gepiept door twee olijke, studentikoze vrienden die des nachts nog samen aan het pimpelen waren het wel lollig vonden om mij als eersten te feliciteren met de niet vruchteloze hoop dat mijn mobieltje naast mijn bed zou liggen. Dat is overigens nog niet zo heel lang geleden.

Maar nog nooit in mijn 39-jarige bestaan ben ik om 3 uur ‘s nachts mijn bed uitgekomen om er – samen met manlief – op uit te trekken en een maansverduistering te kijken op een Scheveningense duin.

Wie net als mijn jongste broer denkt dat dit heel romantisch is… dat zou ik theorie zou kunnen zijn. Maar in de praktijk zat er een stelletje met een grommende hond, waren er nog wat meer mensen op het idee gekomen om de maan op de kiek te zetten en kwamen er nog een stel wietrokende hangjongeren langs. O ja, en ook vier politie-agenten die kennelijk de nacht door moesten komen. Tel daarbij het enorme lichtvervuilende Scheveningen op en het plaatje is compleet.

Maar de maan was mooi. En ook al hadden we geen reusachtige telelens, toch konden we wat leuke plaatjes maken. Dus trakteer ik vandaag op de maan!

Maansverduistering_2Maansverduistering_5Maansverduistering_11Maansverduistering_18Maansverduistering_15

O ja, als je het leuk vind om iets aardigs voor mij te doen: neem dan een kijkje op de site van BusyBeezzz. Het afgelopen jaar heb ik namelijk veel plezier beleefd aan het (samen met mijn lieve vriendinnen Elmarie, Liesbeth en Gertine) opzetten van deze creatieve onderneming. Super benieuws wat het komende jaar wat dat betreft gaat brengen.

Uit in den Haag: Sea Life Scheveningen

Uit in den Haag: Sea Life Scheveningen

Het kon bijna niet anders dat ik een keer naar Sea Life in Scheveningen zou gaan. Die voelde ik wel aankomen. Het is tenslotte zo dichtbij, een leuk uitje voor kinderen én een een goed alternatief of aangename aanvulling voor een dagje aan het strand. Het kon dus niet uitblijven dat vrienden eens zouden voorstellen er samen naar toe te gaan of dat we er zelfs eens naar toe waren gegaan met logeetjes. In dit geval was het vriendin Sara die met het voorstel kwam. Het zou meteen de opmaat zijn voor een logeerpartij van haar oudste zoon bij ons.

Onderwaterwereld aan de kust
Sea Life is een onderwaterwereld aan de boulevard in Scheveningen. Van buitenaf ziet het er niet heel erg imposant uit, maar het is de moeite waard om er een kijkje te nemen. Zeker met kinderen. Er zijn aquaria van verschillende grootte met allerlei dieren en planten die onder water leven. Diverse soorten vissen waaronder roggen, piranha’s en kleine haaitjes, schildpadden van diverse formaten, zeesterren in prachtige kleuren, de meest bizarre onderwaterbeesten als zee-egels of andere veelpotige mormels, zeepaardjes van eigen kweek en – niet te onderschatten! – zeekwallen. Van die laatste was ik erg onder de indruk. Je associeert kwallen vooral met glibberigheid en prikken, maar wat zijn ze mooi! Er is veel aandacht voor educatie, dus het is ook nog eens bijzonder leerzaam om naar Sea Life te gaan.

Fotografie-uitdaging
Natuurlijk had ik mijn camera mee. Ik had mijn Canon EF 50mm lens op mijn camera zitten toen ik hem uit de tas haalde en besloot dat dit de uitdaging van de dag zou worden. De 50mm is een lens met een vaste brandpuntsafstand, dat betekent dat je er niet mee kunt zoomen. Daardoor moest ik dicht op het onderwerp kruipen. Nu is het in Sea Life behoorlijk donker en al het licht is kunstmatig en veelal gekleurd. Flitsen is verboden en onderwaterdieren hebben over het algemeen de neiging om nogal te bewegen. Het valt in deze omstandigheden niet mee om scherpe foto’s te maken. Ik werkte met een klein diafragmagetal waardoor een grote scherptediepte ontstaat en de sluitertijd korter kan zijn.

Tot zover de techniek. Hieronder (een selectie van) de foto’s.

Zeerog

Zeerog (onderkand)

Sea Life Scheveningen

Sea Life Scheveningen

Sea Life Scheveningen - zeester

Zeester

Sea Life Scheveningen - schildpad

Schildpad

Sea Life Scheveningen

Sea Life Scheveningen

Sea Life Scheveningen - zeepaard

Zeepaardje

Sea Life Scheveningen - kwallen

Babykwallen (eigen kweek Sea Life)

Sea Life Scheveningen - kwallen

Sea Life Scheveningen - kwallen

Sea Life Scheveningen - kwallen

Sea Life Scheveningen - kwallen

Follow my blog with Bloglovin

De zeemeeuw met slechts 1 poot

De zeemeeuw met slechts 1 poot

Follow my blog with Bloglovin

Kijk naar de vogels in de lucht:
ze zaaien niet en oogsten niet
en vullen geen voorraadschuren,
het is jullie hemelse Vader die ze voedt. 

(Matteüs 6:26)

Gisteren viel mijn oog op dit kleine stukje uit een voor mij favoriet stukje Bijbel. Maar o wonderlijke ironie, wat zag ik dit opeens in een ander daglicht na de foto die Mart afgelopen zondag maakte van twee om een stukje brood vechtende zeemeeuwen. Weg was het romantische beeld van ver in de lucht overtrekkende ganzen, wervelende spreeuwenwolken of dansende zwaluwen, die zorgeloos hun vlucht maken. Licht grinnikend dacht ik terug aan de kolonie zeemeeuwen die ons omringde toen wij met vrienden in Kijkduin onze lunch wilden nuttigen. Daar was weinig lieflijks aan. Vooral één exemplaar – hij bezat slechts 1 poot – was overdreven fanatiek bezig ons kostje op te eisen. Wat mij tot de hamvraag brengt: Is deze meeuw zo fanatiek omdat hij slechts 1 poot bezit of bezit hij slechts 1 poot door zijn fanatisme? Wat denken jullie?

Ja, de natuur is prachtig én wreed tegelijk. Daar ben ik inmiddels wel achter, je zou er een metafoor voor het hele leven in kunnen zien. Desalniettemin kon Mart zich heerlijk uitleven met zijn nieuwe camera en de plaatjes die dat oplevert, wil ik jullie niet onthouden! Veel kijkplezier!

Hé, wordt daar gegeten?

Hé, wordt daar gegeten? – ©Mart

Jawel! - ©Mart

Jawel! – ©Mart

Geef mij eens wat! - ©Mart

Geef mij eens wat! – ©Mart

Wat gebeurt daar? - ©Mart

Wat gebeurt daar? – ©Mart

zeemeeuwen kijkduin

Komt er nog wat van? – ©Mart

zeemeeuwen kijkduin

Eindelijk actie! – ©Mart

Ik wil ook! - ©Mart

Ik wil ook! – ©Mart

zeemeeuwen kijkduin

Dacht het niet, maat! – ©Mart

zeemeeuwen kijkduin

En nog een vredige afsluiter – ©Frouckje

De vergane glorie van Renfrew Street (Glasgow)

De vergane glorie van Renfrew Street (Glasgow)

Daar stonden we dan, vier oudere dames uit het reisgezelschap, Mart en ik met in totaal vijf koffers op wieltjes en de nodige handbagage, midden in het onbekende Glasgow. Volgens zeggen vlakbij de accommodatie waar we de komende nachten zouden doorbrengen. Terwijl achter ons de paarse rammelbus met de rest van de groep vertrok naar overige bestemmingen, keken wij met ontzag dat ene straatje in waar wij door moesten om in Renfrew Street te komen. Niet de lengte joeg ons schrik aan, maar het feit dat de straat een hoek van 45 graden omhoog leek te maken (voor ons Hollanders lijkt een beetje helling al snel heel wat). Het was eveneens de reden dat het de praatzieke Engelse chauffeur, die totaal niet bekend was in Glasgow, ondanks een paar pogingen in het op zich redelijk overzichtelijke stratenpatroon niet gelukt was ons voor onze hotels af te zetten. Veel straten waren simpelweg te stijl voor grote voertuigen en het vele eenrichtingsverkeer maakte het er niet eenvoudiger op.

De korte klim
Ik dacht aan de aangeboren hartafwijking van manlief en de daarbij horende vrees voor klimmen, maar hij was de uitdaging al aangegaan. Langzaam maar zeker was hij de straat in gelopen, de geleende rode koffer met erop de eveneens rode laptoptas achter zich aan trekkend. ‘Zal ik jouw koffer maar nemen’, bood ik één van de dames aan en wimpelde haar bezwaren weg door naar Mart te wijzen: ‘Mijn man sjouwt onze bagage al.’ Halverwege bleef de oudste dame puffend steken, maar uiteindelijk bereikten we samen de top. We waren in Schotland, yay!

Charing Cross Hotel Renfrew Street

Hotel Charing Cross op de hoek van de Renfrew Street, onze verblijfplaats voor drie nachten.

Renfrew Street
Wie in een vreemde stad verblijft, leert als eerste de weg kennen. Het centrum van Glasgow is wat dat betreft vrij overzichtelijk; een uitgestrekte blokkendeken met lange, rechte straten die elkaar kruizen. Loop Oost-West en de straten zijn redelijk vlak, loop Noord-Zuid en je moet stijgen of dalen. Het hoogteverschil tussen twee parallelle straten is aanzienlijk. Onze korte klim bracht ons in de langgerekte Renfrew Street ter hoogte van de befaamde Glasgow School of Art. Eerder dit jaar keken Mart en ik naar een documentaire over dit gebouw, dat gekenmerkt wordt door een bijzondere, unieke bouwstijl. Maar een brand in mei 2014 verwoestte de bibliotheek en het gebouw stond er dus ingepakt in steigers en ontoegankelijk voor bezoek. De verloren staat bleek een soort opmaat voor de rest van de straat, met stijgende verbazing keken we om ons heen naar wat ik het best kan omschrijven als vergane glorie. Prachtige, hoge huizen met belofte van grandeur, die er grotendeels verloren en afgebladderd bij staan. Zwartgeblakerd soms en overwegend vies en grauw. Zelfs de gebouwen die wel bewoond worden en waar duidelijk moeite voor is gedaan er iets van te maken, hebben niet de luister die je zou verwachten. Het is troosteloos en daardoor mateloos boeiend. Het zou niet misstaan als decor voor één van de vele BBC-detectives die ik in mijn leven heb gezien. Opvallend vaak stonden er borden met To Let erop, wie de gebruikers waren bleef een raadsel. Een deel doet dienst als hotel.

vergane glorie renfrew street

De vergane glorie van Renfrew Street.

renfrew street rood gebouw

Zelfs met een flinke lik verf, blijven de panden in Renfrew Street enigszins troosteloos en teglijkertijd uiterst fotogeniek.

Charing Cross House
Als eerste kwamen we langs het hotel van de dames. Vanwege het hoogteverschil in Glasgow liggen de gebouwen aan de ene kant van de straat een stuk hoger als aan de andere kant. Het was met het klimmen nog niet over. Een ontzagwekkende trap voerde naar de voordeur en nadat ik werderom een koffer naar boven had gebracht (beetje boorcamp kan nooit kwaad) vervolgden Mart en ik onze weg tot we bijna aan het einde van de straat waren. Tegenover ons hotel stond een raar, klein pand met een enorme kop op de gevel, die ons kwaadaardig in de gaten leek te houden. ‘Ik vind het hier een beetje griezelig’, bekende ik aan Mart, terwijl mijn geprikkelde fantasie overuren draaide. ‘Maar ik weet wel wat ik morgen als eerste ga doen: foto’s maken in deze straat!’

Gelukkig bleek ons hotel keurig te zijn gewit en het was er schoon en fris. De Aziatische portier verwelkomde ons met een onverstaanbaar accent en na enige spraakverwarring kregen we de sleutel. Kamer 24. Nog twee enorme trappen volgden en buiten adem kwamen we in onze kleine, rustige kamer aan waar we de volgende drie nachten prima sliepen en geen last hadden van boze mannenhoofden, idiote moordcomplotten of simpelweg de herrie van een grote stad.

Renfrew_street_Collage_5

En tot onze grote tevredenheid was om de hoek een Starbucks, waar we iedere ochtend na het ontbijt de dag samen begonnen met een kop koffie of thee, voordat we ons weer bij de rest van de groep voegden!

Starbucks Glasgow

Wat een reisje naar Schotland mij opleverde (behalve een heleboel foto’s)

Wat een reisje naar Schotland mij opleverde (behalve een heleboel foto’s)

Waarom trap ik er toch steeds weer in?

Het is ‘s ochtends vroeg. Mart en ik zijn afgedaald naar dek 8, waar we nog net een plekje vinden naast een ouder echtpaar dat in Engeland tuinen heeft bezocht. ‘Op de heenweg ben je toch altijd een beetje zenuwachtig, hè?!’, vertrouwt de vriendelijke man – waarvan ik vermoed dat hij én Fries én gereformeerd is – mij toe. Ik beaam het en denk terug aan de zenuwachtige hazenslaapjes op de heenreis in het bovenste bed van een benauwde hut. De vraag schiet door mijn hoofd: ‘Waarom trap ik er toch steeds weer in? Dacht ik werkelijk dat ik een uitzondering was; een merkwaardig iemand omdat ik reizen spannend vindt?’

Ik denk terug aan de heenweg – nog maar een paar dagen geleden – toen ik gespannen en opperst geconcentreerd de Pride of Rotterdam op was gelopen. ‘Waarom trap ik er toch steeds weer in?’, dacht ik bij mijzelf toen de schip de haven uitvoer en de Nederlandse kust langzaam vervaagde. ‘Waarom maak ik mijzelf iedere keer weer wijs dat ik op reis moet. Ik ben geen reizigster! Ik moet mijzelf  dit niet aandoen!’, spookte het door mijn hoofd. Maar in werkelijkheid viel het best mee. De boot schommelde niet heel erg, ik werd niet zeeziek en de andere leden van de groep leken aardig. Alleen sliep ik verrot en de maandag die volgde was ik veel energie kwijt met angstige gedachten te beteugelen, het reguleren van mijn ademhaling en het ontspannen van mijn spieren. Fotograferen hielp, als gewoonlijk.

De dagen erop ontspande ik meer en meer en er kwam ruimte om te genieten. Genieten? Ja, genieten! Ik was op reis en ik genoot! Ik sliep zelfs heerlijk in de hotelkamer, die ik uiteraard deelde met Mart. En nu zat ik op de boot terug te wachten tot ik weer voet op Hollandse bodem mocht zetten en vroeg mij af: ‘Waarom trap ik er toch steeds weer in? Waarom zag ik op tegen deze reis? Waarom piekerde ik erover? Waarom kostte het me zoveel moeite?’

Ach, ik weet het antwoord toch?

De mens lijdt het meest, het lijden dat men vreest.

Piekeren is een symptoom. Het is als migraine; als het bezit van je heeft genomen, kom je er maar moeilijk vanaf. Je kiest er niet voor, het gebeurt gewoon als je er gevoelig voor bent. Wat je kunt doen, is jezelf leren omarmen. Weg met de schaamte en het gevecht, laat het maar komen. Ik weet hoe ik voor mijzelf moet zorgen als golven van angst door mij heen gaan. En het werkt. Dat staartje van grote angsten, dat zich verstopt had in het fenomeen reizen, is beteugeld. Ik ben er niet meer ingetrapt. Ik heb het in de ogen gekeken en het werd kleiner en stiller en maakte plaats voor iets moois.

De terugreis is zoveel makkelijker dan de heenreis!


Haven Rotterdam ©Mart

Haven Rotterdam ©Mart

Haven Rotterdam ©Mart

Haven Rotterdam ©Mart

Haven Rotterdam ©Frouckje

Haven Rotterdam ©Frouckje

Haven Rotterdam ©Frouckje

Haven Rotterdam ©Frouckje

Haven Rotterdam ©Frouckje

Haven Rotterdam ©Frouckje

Haven Rotterdam ©Frouckje

Haven Rotterdam ©Frouckje

Haven Rotterdam ©Mart

Haven Rotterdam ©Mart

Haven Rotterdam ©Mart

Haven Rotterdam ©Mart

Haven Rotterdam ©Frouckje

Haven Rotterdam ©Frouckje

Koning vos

Koning vos

Mijn blog lag er een tijdje uit, maar na wat heen en weer gemail met de helpdesk van mijn provider, kon ik weer bij mijn gegevens en de site herstellen. En daar stond nog een totaal niet meer actueel blogje over Koningsdag klaar met als hoofddoel het tonen van de plaatjes van de prachtige vos die we die dag zagen in de Wassenaarse duinen, waar we – ver van al het feestgedruis – de camera uitlieten. Zo noemen Mart en ik de gezamenlijke hobby die we sinds de vorige zomer graag uitoefenen: de natuur in en samen foto’s maken. Binnenkort gaan we zelfs op een fototrip naar Schotland!

Maar voor nu presenteer ik: Koning vos en de pracht van de duinen bij Wassenaar.

image

Koning vos (foto: Frouckje)

image

image

Foto gemaakt met smartphone en Google camera. (foto: Frouckje)

image

Ik hou van bomen! (foto: Mart)

image

Duin bij Wassenaar (foto: Mart)

image

(foto: Mart)

image

Vreemde vogels daar in Wassenaar. (foto: Mart)

image

(foto: Frouckje)

image

(foto: Frouckje)