De wachtkamer 

De wachtkamer 

Als ik met drie broodjes kroket de wachtkamer van de neuroloog binnen loop, zie ik naast mijn vader en manlief nog een ouder echtpaar met hun volwassen zoon zitten. Ze zien er keurig uit, ik schat in dat ze van gereformeerde huize zijn. De oude man zit in een rolstoel.

Nadat ik de broodjes heb uitgedeeld,  ontstaat een typisch wachtkamergesprek. Het is duidelijk lunchtijd, want de wachtkamer is verder leeg, de gang verlaten en geen arts te bekennen. Net als wij zijn zij ook ruim op tijd aanwezig. Ze hebben hun broodje al achter de kiezen, vertelt de mevrouw.
‘Ik had broodjes gesmeerd, maar die liggen nog op het aanrecht’, verduidelijk ik de broodjes kroket.
‘Ja’, zegt de oudere dame. ‘Iedereen vergeet weleens wat, zeker als je haast hebt.’
‘Of kopzorgen…’, voeg ik er aan toe.
Ik raak een snaar. Ze knikt, terwijl ze richting haar man in de rolstoel kijkt. En in haar ogen zie ik iets opwellen wat ik meteen herken.

Dacht ik in de rij voor de broodjes nog dat mijn empathisch vermogen drastisch geslonken is sinds mijn eigen leven vol zorgen is en mijn hersenen lijken gekrompen tot een klein balletje chaos, bij het zien van die stille, onbewust geuite blik, word ik als een magneet naar haar toegetrokken. Even aarzel ik, maar dan volg ik toch maar mijn intuïtie. Ik sta op van mijn plek, ga naast haar zitten en leg mijn arm om haar schouder. Ik weet wat zij doormaakt en ik heb het bovenal misschien zelf wel nodig even te weten dat ik niet de enige ben die worstelt met een zorgrol. ‘Hij is nu naar het verzorgingshuis’ vertelt ze. ‘Het ging niet meer. Er wordt daar goed voor hem gezorgd’. Ze kijkt me aan met een blik vol verdriet, onzekerheid en aarzeling en zegt:

‘Iedereen schijnt te weten hoe het moet, behalve ik!’

Nu is het mijn beurt om mij geraakt te voelen. Ik weet namelijk precies wat zij bedoelt. Ze had het voor mij niet treffender kunnen zeggen. En zonder het te beseffen, geeft zij mij op dat moment precies wat ik nodig heb.

NAH en autorijden 

NAH en autorijden 

Een groot nadeel van de hersenschade van Mart is dat hij niet meer mag en kan autorijden. Dat weerhoudt hem er niet van om ‘mee te rijden’. Ik heb dat zelf ervaren toen ik hem weleens ophaalde en bracht naar het verpleeghuis Nieuw Berkendael – waar hij een paar weken moest revalideren – en hij nog nauwelijks uit zijn woorden kon komen door de woordvindstoornis waar hij last van kreeg na de operatie in april. Met bruuske armbewegingen en snauwerige opmerkingen werd ik op mijn rijgebreken gewezen. Ik was op dat moment al aardig overbelast en het enige effect dat het had, was dat ik steeds nerveuzer en hyperiger werd, waardoor mijn rijstijl alleen maar achteruit ging. De welbekende vicieuze cirkel… Uiteindelijk besloot ik dat het genoeg was. We kregen er alleen maar woorden en stress van, dus ik schakelde hulptroepen in; er kwam een pool van mensen die met genoegen Mart wilden halen en brengen naar zijn revalidatieplek en zo zwaaide ik iedere zondagavond Mart uit om met een zucht op de bank te ploffen. Even tijd voor mijzelf.

Het valt niet mee om ziek te zijn, maar ook niet om een zieke nabij te zijn.

Hulptroepen
Mijn vader nam het op zich om Mart naar het UMC te rijden op de dagen dat hij zich moest melden bij de oncoloog of voor een andere ingreep of controle naar het Utrechtse ziekenhuis moest. Heit komt dan met de trein onze kant op, een boek in zijn handen. En daar gaan ze dan. En soms – bij belangrijke gesprekken met de neuroloog – was ik daarbij. Laat ik het zo zeggen: Ik heb alle respect voor mijn vader en zijn geduld. Want Mart heeft absoluut niets op met zijn rijstijl. Sterker nog, voordat hij ziek werd, was mijn vader wel de allerlaatste die onze auto zou mogen lenen. Dat was echt niet bespreekbaar.

Hier dus de situatie in een notendop: mijn autoloze vader en zijn grove manier van rijden en aan hendels trekken met Mart – autoliefhebber en als rijder uitgeschakeld – aan zijn zijde. De wereld op zijn kop. En waar hij kan, wil Mart de regie houden over wat er met zijn auto gebeurt: ‘Waarom kun jij niet rijden?’, vroeg hij mij daags voor we een weekend naar Houten zouden gaan vanwege de zeventigste verjaardag van mijn vader. ‘Omdat ik overspannen ben, een kalmeringstablet op heb en stress van jou krijg als je naast me in de auto zit, schat’. ‘Zal ik dan zelf rijden?’, opperde Mart. ‘Dat mag helemaal niet zonder dat het CBR je getest heeft en hoe denk je te schakelen met je rechterarm?’ ‘Dat kun jij dan toch doen?’ Ja, ja… ik dacht het niet!

Komen tot een middenweg
Mart ziet inmiddels in dat hij mijn vader best aanwijzingen mag geven, maar dat ook hier geldt dat de toon de muziek maakt. Gelukkig kan hij zich een stuk beter uitdrukken sinds een drain het overtollige hersenvocht afvoert waardoor de druk op zijn hersenen aanzienlijk is verminderd. En heit luistert nu met een half oor naar de adviezen,  nadat hij heeft aangegeven dat Mart niet overal commentaar op hoeft te hebben. En zo vinden we met zijn allen weer een nieuwe balans en zit ik soms geamuseerd toe te luisteren naar wat er op de stoelen voor mij gebeurt: ‘Heit mag hier toch 120?’ ‘Waarom ga je niet naar die baan?’ ‘Heit mag wel in zijn 4 hoor’. En soms nog een ‘Nee, nee, nee, wat doet heit nou?’

Twee mannen die van elkaar houden. Die er voor elkaar zijn en leren in te leveren, aan te passen en over te geven. En op de dag dat ik onderweg naar het UMC op de nieuwe telefoon  van mijn vader WhatsApp installeerde, schreef Mart aan zijn schoonvader als eerste een bericht: ‘Ik heb nog nooit zo rustig bij je in de auto gezeten’.