Soms komen dingen zo mooi bij elkaar.

Vanmorgen tekende ik een boom. Dat was ik niet van plan. Ik was uitgenodigd mee te doen aan een kunstklasje voor ouderen in het wijkcentrum van Mariahoeve. Het was een heel gezellige groep mensen. Er werd gekletst, gelachen en met aandacht gewerkt. We kregen de opdracht een boom te tekenen met houtskool en om eigenschappen van onszelf erin te verwerken.

Het bracht me terug naar een tijd dat ik heel verdrietig was en vaak bomen tekende.

’s Middags ging ik naar de bijbelkring waar ik al jaren naar toe ga. We behandelden een moeilijk stukje met daarin een prachtige opdracht: ‘Laat het recht stromen als water’. Een zin vol leven tussen onheilspellende woorden.

Er doemde een boom in mij op die ik ooit getekend heb. Een kleurrijke boom vol vruchtjes. Geplant aan stromend water. De boom uit Psalm 1. Tijden heb ik niet aan die boom gedacht. Het is lang geleden dat ik er eentje getekend heb. Dan opeens komt alles samen. Het inspireert mij. Dat beeld van stromend water, wat is dat toch prachtig! Water dat leven brengt. Dat heeft deze wereld nodig.

Jezus zegt dat hij het levende water is. Dat wie bij Hem komt geen dorst meer heeft. Je kunt putten bij de Levende. En kennelijk onderdeel worden van een stroom van goedheid. Wat geef je door? Geef je anderen de ruimte te groeien? Doe je dingen die goed zijn voor de aarde? Help je mee aan een meer rechtvaardige wereld?

En eerlijk is eerlijk. Ik weet ook niet hoe je dat precies doet. Maar het bemoedigt mij dat ons kleine handelen deel is van een groter geheel. Dat dicht bij de Bron blijven betekent dat er ruimte is om tot bloei te komen. Dat heb ik ook zo ervaren in mijn leven. Daarom heeft de boom die ik vanochtend tekende blaadjes gekregen. Omdat mijn verdriet plaats heeft gemaakt voor vreugde.

Soms komen dingen heel mooi samen. De kunst is er niet aan voorbij te lopen, maar even stil te staan en het in je op te nemen, ervan te leren en vooral verder te groeien.