Vandaag 25 jaar geleden trouwde ik met Mart. Toch ben ik vandaag niet 25 jaar getrouwd. De dood scheidde ons na ruim 15 jaar. Dat is een triest feit dat ik niet kan veranderen. Ik moet me ertoe verhouden en ik kies ervoor om er vandaag bewust bij stil te staan. In dankbaarheid voor wat er geweest is. Maar ook met een brok in mijn keel als ik kijk naar hoe zwaar het einde was.

Ik was me er al een tijdje van bewust dat deze dag er aan zat te komen en dat ik die niet zomaar voorbij wilde laten gaan. Mijn eerste idee was om vandaag naar Utrecht te gaan. De stad waar Mart en ik elkaar leerden kennen op de studentenvereniging en waar we het grootste gedeelte van ons huwelijk hebben gewoond. Ik wilde plekken van vroeger opzoeken, maar om praktische redenen heb ik daar voor vandaag vanaf gezien. In plaats daarvan ben ik foto’s gaan kijken, terwijl ik naar muziek luisterde die belangrijk was in de periode dat ik om Mart rouwde. Muziek die gespeeld is op zijn begrafenis bijvoorbeeld.

Eén ding trof me bijzonder bij het bekijken van foto’s van ons trouwen, maar ook van de laatste dagen van het leven van Mart. Het begon en eindigde met kussen. Ik kwam zo’n mooie foto tegen van één van de laatste dagen van het leven van Mart. Hij met zijn sigaretje en ik geef hem een dikke zoen. Zoals we elkaar ook kusten op onze trouwdag. We zijn nooit gestopt met elkaar liefhebben. Ik stop nooit om hem lief te hebben. Om het met de befaamde woorden van rouwdeskundige Manu Keirse te zeggen:

Rouwen is niet loslaten, maar een andere manier van vasthouden.

Het is in mijn eigen woorden mijn taak als weduwe van Mart zijn nagedachtenis in leven te houden. En dat doe ik graag en vandaag even heel bewust.

Ik kan terugkijken op een mooi huwelijk met Mart. Hij was een goede man voor mij. Rustig en kalm, intelligent en vol humor.  Mijn rots in de branding. We hebben samen gelachen en gehuild, ruzie gemaakt, het weer goed gemaakt, zijn gegroeid door onze ervaringen en genoten van de mensen die om ons heen stonden, van de katjes en alles waarin God ons zegende. We hebben bewust afscheid van elkaar kunnen nemen en Mart heeft mij zijn zegen voor de toekomst zonder hem mee gegeven. Daardoor kan ik nu het leven ten volle leven en met liefde terugkijken en daar ben ik super dankbaar voor. Het leven was goed en is goed, zelfs door de diepten heen.